این وبلاگ به آدرس جدید منتقل شده است.
( جمعه ها در توچال )
امروز شاید چند روزی بیش از ۱ ماه است که به بام نرفته ام. چند هفته ای است که حال و حوصله برای بام نداشتم. البته شاید اگر کسی من را دعوت می کرد به بام می رفتم ولی اینکه تنها برای خود بار و بندیل جمع کنم و بروم بام ، نه
البته از مسیر دفتر برای بام خیلی راحت می شود به اول اتوبان مدرس مراجعه کرد، بیش از ۵۰ ٪ ماشین ها تا تقاطع ولنجک می روند. امروز گفتم درباره یکی از خاطرات قدیم در بام بنویسم. یک روز صبح ساعت ۶ یا ۷ بود که به همراه یکی از دوستام با نام مارال به توچال رفتیم.
اول صبح تصمیم ما رفتن به ایستگاه ۵ بود اما قبل از رستوران چشمه یک راهی است که در کمرکش کوه به سمت راست می رود این مسیر را انتخاب کردیم و ادامه دادیم. ۲ نفری رفتیم و چون مسیر هموار بود و ما نیز خیلی آماده بودیم در کمتر از ۱ ساعت به انتهای جاده که یک فضای باز بالای کاج سعدآباد است رسیدیم.
البته تصمیم ما از انتخاب راه حرکت به سمت دربند بود ولی چون دوستم ۳ عدد سگ عضیم و الجسته ولگرد را دید از ادامه مسیر منصرف شد و بعد از صرف چای به سمت اول جاده راه افتادیم، به جاده اصلی که رسیدیم دیدیم ساعت ۹ هم نشده، اول تعجب کردیم، گفتیم چه کنیم و چه نکنیم گفتیم برویم بالا، بعد از ایستگاه چشمه نیز گفتیم بزنیم به بیراهه ، رفتیم در راه مخفی و وقتی با چشمه پایین دره رسیدیم گفتیم برویم به سمت مسیر آن ور رودخانه و سعی کنیم که بجای رفتن در مسیر اصلی و بعد حرکت در مسیر آسفالت، این دره را دور زده و مستقیم از مسیر کوه به سمت کوه های پست پارکینگ توچال برویم. البته پیشنهاد می کنم فکر این مسیر را نیز از ذهن خود خارج کنید.
اصلا به ظاهر راه نمی خورد که بعد از ۳۰ دقیقه پیاده روی و سپری کردن چندین خطر مرگ تصمیم بگیریم که برگردیم و مثل بچه های خود از جاده اصلی به ایستگاه ۱ عضیمت کنیم.
البته از مسیر دفتر برای بام خیلی راحت می شود به اول اتوبان مدرس مراجعه کرد، بیش از ۵۰ ٪ ماشین ها تا تقاطع ولنجک می روند. امروز گفتم درباره یکی از خاطرات قدیم در بام بنویسم. یک روز صبح ساعت ۶ یا ۷ بود که به همراه یکی از دوستام با نام مارال به توچال رفتیم.
اول صبح تصمیم ما رفتن به ایستگاه ۵ بود اما قبل از رستوران چشمه یک راهی است که در کمرکش کوه به سمت راست می رود این مسیر را انتخاب کردیم و ادامه دادیم. ۲ نفری رفتیم و چون مسیر هموار بود و ما نیز خیلی آماده بودیم در کمتر از ۱ ساعت به انتهای جاده که یک فضای باز بالای کاج سعدآباد است رسیدیم.
البته تصمیم ما از انتخاب راه حرکت به سمت دربند بود ولی چون دوستم ۳ عدد سگ عضیم و الجسته ولگرد را دید از ادامه مسیر منصرف شد و بعد از صرف چای به سمت اول جاده راه افتادیم، به جاده اصلی که رسیدیم دیدیم ساعت ۹ هم نشده، اول تعجب کردیم، گفتیم چه کنیم و چه نکنیم گفتیم برویم بالا، بعد از ایستگاه چشمه نیز گفتیم بزنیم به بیراهه ، رفتیم در راه مخفی و وقتی با چشمه پایین دره رسیدیم گفتیم برویم به سمت مسیر آن ور رودخانه و سعی کنیم که بجای رفتن در مسیر اصلی و بعد حرکت در مسیر آسفالت، این دره را دور زده و مستقیم از مسیر کوه به سمت کوه های پست پارکینگ توچال برویم. البته پیشنهاد می کنم فکر این مسیر را نیز از ذهن خود خارج کنید.
اصلا به ظاهر راه نمی خورد که بعد از ۳۰ دقیقه پیاده روی و سپری کردن چندین خطر مرگ تصمیم بگیریم که برگردیم و مثل بچه های خود از جاده اصلی به ایستگاه ۱ عضیمت کنیم.
نوشته شده در 2007/11/18ساعت 1:3
توسط شاشا
